نسب  هر انسان :

بله ابوبكر دو فرزند داشته : يكي به نام محمد  و ديگري عبد الرحمن = از محمد ( قاسم ) به دنيا مي آيد و از عبد الرحمن ( اسماء )= قاسم با اسماء ازدواج ميكند = حاصل آن فرزند مباركي به نام ( ام فروه ) كنيه او و اسم او (فاطمه ) است.

امام محمد باقر عليه السلام با ام فروه از زنان پاك دامن عصر خويش ازدواج  ميكند. توضيحات پايين حتما بخونيد . . . .

امام صادق علیه‌السلام می‌فرمایند: «ولایتی لعلی بن ابی‌طالب خیر من ولادتی منه»۱ ولایت علی برای من بهتر از این است که من فرزند او و منتسب به او هستم. به تعبیر دیگر انتساب ولایی مهم‌تر از انتساب نَسَبی است. پسر نوح که در ماجرای طوفان نجات نیافت، فرزند حضرت نوح بود ولی به تعبیر قرآن کریم «انه لیس من اهلک»۲، او از اهل نوح نبود. سلمان از نظر نسبی، فرزند اهل‌بیت علیهم‌السلام نبود، ولی در عین حال «منا اهل‌ البیت»۳ شد. چون بدون اجازه‌ی امیرالمؤمنین علیه‌السلام کاری نمی‌کرد و ولایت ایشان در سراسر زندگی او حضور داشت. آن‌چه که برای همه‌ی ما مهم است، همین نکته است که ما پای خود را از محبت امیرالمؤمنین علیه‌السلام بالاتر بگذاریم و به ولایت ایشان برسیم. این چگونه ممکن است؟ فرد ولایی کسی است که امیرالمؤمنین علیه‌السلام در سراسر زندگی او حضور داشته باشد .

پی‌نوشت‌ها:



۱. بحار الأنوار، جلد ‌۳۹، صفحه‌ی ۲۹۹

۲. بخشی از آیه‌ی ۴۶ سوره‌ی مبارکه‌ی هود

۳. عیون أخبار الرضا علیه‌السلام، جلد ‌۲، صفحه‌ی ۶۴

ام فروه:

ام فروه، همسر امام باقر(عليه السلام) و مادر امام صادق(عليه السلام) دختر قاسم بن محمد بن ابی‌بکر بود.[۱] پدرش قاسم از افراد مورد اطمینان و اصحاب امام سجاد(عليه السلام) بود[۲] و به فقیه اهل حجاز شهرت داشت.[۳]

نام مادر امام صادق(عليه السلام) ، فاطمه یا قریبه و کنیه‌اش،‌ام فروة یا‌ام قاسم بود.[۴][۵]مادر وی اسماء دختر عبدالرحمن بن ابی بکر.[۶]از آنجا که‌ام فروه هم از طریق مادر و هم از طریق پدر از نسل ابابکر است، امام صادق عليه السلام را دوباره نوه ابابکر خوانده‌اند.

اهل سنت روایتی از امام صادق(عليه السلام) با مضمون «ولدنی ابابکر مرتین» نقل می‌کنند، در این روایت امام خود را دوبار فرزند ابابکر خطاب کرده‌است. این روایت از نظر شیعه جعلی است و با توجه به معیارهای حدیثی اهل سنت نیز قابل اعتماد نمی‌باشد.

فضایل

امام صادق(ع) درباره مادرش فرموده است: «مادرم مؤمن، متقی و نیکوکار بود و خدا نیکوکاران را دوست دارد.»[۱۵] مسعودی وی را از پرهیزکارترین زنان زمان خویش می‌دانسته.[۱۶]مامقانی او را بانویی با تقوی و نیکوکار بیان نموده‌است.[۱۷] فضائل این بانو تا آنجا بوده که برخی امام صادق(ع) را ابن المکرمه(پسر بانوی کریم) می‌خواندند.[۱۸][۱۹]

محل دفن

ام فروه در قبرستان بقيع مدفون است.[۲۶]

 

پانویس

  1. مفید، ۱۳۸۰ه‍.ش.ص۵۲۶.
  2. الأنوار البهیة،ص:۲۲۹
  3. بحار الأنوار، المجلسی،ج‌۴۲،ص:۱۶۲
  4. کافی،ج۱، ص۴۷۲
  5. مجلسی، بحار، ج۴۷، ۱
  6. الکلینی، ۱۳۸۸، ج۱،ص۳۹۳، باب مولد أبی عبد الله جعفر      بن محمد علیه‌السلام.
  7. کشف الغمة، ج۲،ص۱۶۰
  8. سیر أعلام النبلاء، ج ۶،ص۲۵۵
  9. تهذیب الکمال،المزی، ج۵، ص۷۱
  10. التعدیل و الترجیج، ج۱، ص۵۱۳
  11. تاریخ مدینة دمشق، ج۴۴، ص۴۵۳-۴۵۴
  12. سیر اعلام النبلاء،ج۲۰،ص۸۶
  13. المقصد الأرشد فی ذکر اصحاب الامام احم، ج۳، ص۳۵
  14. طبقات الحنابلة، محمد بن أبی یعلی، ج۱، ص۳۹۹
  15. کافی،ج۱،ص۴۷۲.
  16. مسعودی، ص۱۵۲
  17. مامقانی، ج۳، ۷۳
  18. رجال الکشی،ص:۲۱۲
  19. الأنوار البهیة،ص:۲۲۹
  20. برقی، ص۶۲
  21. مسعودی، ص۱۵۲.
  22. مامقانی، ج۳، ۷۳.
  23. کافی، ج۱ص ۷۲
  24. مسعودی، ص۱۵۳
  25. الأنوار البهیة، ص:۲۳۰پاورقی.
  26. کلینی، الکافی،ج۱، ص۴۷۲

منابع

  • ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، دارالفکر، بیروت، ۱۴۱۵ق.
  • اربلی، علی بن عیسی، کشف الغمة، مکتبة بنی هاشمی،      تبریز، ۱۳۸۱ق.
  • برقی، ابوجعفر احمد بن محمد بن خالد، رجال برقی، نسخه      خطی، شمار ۱۸/۶۹۵۵، کتابخانه مرکزی ۴۹ دانشگاه تهران، و انتشارات دانشگاه      تهران، شماره۸۵۷، همراه رجال ابن داوود، ۱۳۴۲ش.
  • ذهبی، محمد بن احمد بن عثمان، سیراعلام النبلاء، مؤسسه      الرساله، بیروت، ۱۴۰۵ق.
  • شهیدی، سیدجعفر، زندگانی امام صادق جعفر بن محمد(ع)،      تهران: دفتر نشر فرهنگ اسلامی، ۱۳۸۴ش.
  • قمی، شیخ عباس، انوارالبهیه، مترجم محمدی اشتهاردی،      ناصر، قم، ۱۳۸۰ق، چاپ سوم.
  • کشی، محمد بن عمر، رجال الکشی(اختیار معرفة الرجال)،      دانشگاه مشهد، ۱۳۴۸ش
  • کلینی، محمد بن یعقوب، اصول الکافی، ج۱، مصصح علی اکبر      الغفاری، صححه و قابله الشیخ نجم الدین العاملی، طهران: المکتبة الاسلامیة،      ۱۳۸۸ق.
  • مامقانی، عبدالله بن محمد بن حسن، تنقیح المقال فی علم      الرجال، نجف، ۱۳۵۲ق.
  • مجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، ج۱۱۰، مؤسسه الوفاء      بیروت، چاپ دوم، ۱۴۰۳ق.
  • مسعودی، علی بن حسین، اثبات الوصیه للامام علی بن ابی      طالب، نجف، مکتبه مرتضویه، بی‌تا.
  • مفید، الارشاد، ترجمه و شرح فارسی: محمدباقر      ساعدی، تصحیح: محمدباقر بهبودی، بی‌جا، انتشارات اسلامیه، ۱۳۸۰ش.